رضا آشفته:
عزت‌الله مهرآوران كارگردان و نمايشنامه‌نويس اين روزها در تالار خانه نمايش، يك نمايش به زبان ارمني اجرا مي‌كند.
اين تغيير زبان فارسي به ارمني بسيار شگفت انگيز است كه ‌در تهران يك كارگردان به زباني غير زبان مادري‌اش كار بكند. اگر قرار بود كه اين اتفاق براي جامعه اقليت ارمني‌هاي تهران بيفتد، خواه نا خواه اين نمايش هم بايد در يكي از تالارهاي وابسته به همين جامعه اجرا مي‌شد. البته اين حركت منوط به همين يك زبان نيست، او در صدد است همين نمايش"تقدير نفرين شده ليدي مكبث" را به زبان‌هاي انگليسي، ايتاليايي و فرانسه هم اجرا كند. چرا؟!
او در اين باره اعتقاد دارد كه توانمندي‌هاي زبان فارسي در ترجمه به زبان‌هاي بيگانه را جست‌وجو مي‌كند، او روش بالعكس را در مقابل ترجمه از زبان‌هاي بيگانه به فارسي پيش روي گرفته ‌تا در اين رويارويي بين دو زبان، بر زبان خودي(فارسي) مسلط‌تر شود. او كه آگاهانه به اين بازي تن داده است، مي‌داند كه زبان عنصر وجود خلق يك متن دراماتيك است، حتي در ارائه بي‌كلام‌ترين متن‌ها هم باز كلمات نقش توصيفي و تشريحي آن را بر دوش خواهند گرفت. به هر تقدير زبان حرف اول را در جريان‌هاي ادبي و استقرار هنرهاي كلامي بر عهده خواهد داشت. از سوي ديگر در ترجمه كلمات از يك زبان به زبان ديگر، با توجه به جنسيت كلمات كه برگرفته از فرهنگ كوچه و بازار است، در ترجمه به زبان بيگانه گاهي با لحظه‌هاي غريب و نا‌آشنا روبه‌رو خواهد شد. در آن لحظات مترجم حق دارد كه يا حذف كند يا كلمه را با توجه به معادل‌هاي فرهنگ خود ترجمه كند. مهرآوران از محمد قاضي به عنوان مترجمي ياد مي‌كند كه گويي در ترجمه‌هايش يك متن اورژينال براي زبان فارسي خلق كرده است. او به دنبال يافتن اين بده بستان‌هاي كلامي است و در واقع به دنبال كشف امكانات و پتانسيل‌هاي موجود زباني است تا به عنوان يك عنصر والا در خدمت متن نمايشي قرار گيرد.
متن
وقتي اجراي"تقدير نفرين شده ليدي مكبث" به پايان مي‌رسد، بار سنگين متن بر كارگرداني و بازيگري سوار مي‌شود. يعني تلاش‌هاي كلامي نويسنده هنوز هم در صحنه به جلال و جبروت خاص خود نزديك نشده است. متن جسورانه است، مهرآوران خيلي با سعه صدر و اعتماد به نفس رو در روي شكسپير، نمايشنامه‌نويس بي يال و كوپال انگليسي عصر اليزابتي مي‌نشيند و او را كاملاً به لحاظ معنايي تصحيح مي‌كند.
يك بازيگر تئاتر در حين تمرين‌هاي نمايش مكبث، تحت تأثير نقش ليدي مكبث بيمار روحي و رواني مي‌شود. او كه با قرص‌هاي آرامبخش بهبود نمي‌يابد، به جنگ عليه اين وضعيت برمي‌خيزد، اين بازيگر مي‌داند كه بايد ليدي مكبث را بازي كند تا بتواند خود را از اين مخمصه روحي نجات دهد.
¬در اين جا فكري مقابل فكر ديگر قرار مي‌گيرد، اگر در مكبث شكسپير، بايد ليدي مكبث باني انحراف مكبث در به قتل رساندن دانكن باشد، در متن مهرآوران، ليدي مكبث روح شيطاني خود را كنار مي‌گذارد و ‌مكبث را ديگر به قتل وانمي‌دارد. اين نوع تفسير نوعي بازخواني غير وابسته را به رخ مي‌كشاند يا نوعي نقد در بازنگري به يك موقعيت استراتژيك است.
مهرآوران اين موقعيت را در زبان‌هاي ديگر جست‌وجو مي‌كند تا دايره واژگان را در ايجاد يك بستر عاشقانه گسترش دهد. نوعي بازي جهان شمولانه براي درك بهتر هستي كه در دل يك متن و در حاشيه يك متن كهنه به وقوع مي‌پيوندد.
بازيگري
مهرآوران براي آن كه در زبان‌هاي ديگر، متن خود را به كرسي بنشاند، به سراغ دانشجويان زبان‌هاي خارجي رفته است. در اجراي ارمني هم از آدينه سوكياسيان فارغ‌التحصيل رشته معماري رفته است. او كه در فضاي حرفه‌اي براي اولين بار به صحنه مي‌آيد، از استعداد و پتانسيل لازم براي ورود به بازيگري برخوردار است. دست كم به لحاظ صدا و بدن از چنين امتيازي برخوردار است. اين بازيگر در جريان بازي خود، از بياني با تناليته‌هاي متفاوت بهره مي‌برد و از دست‌ها و چشم‌ها هم بهترين بهره را مي‌برد. مي‌توان درد را در چشم‌هايش ديد و عصيان او عليه خود و انحرافات دروني‌اش را در فيگورهاي بدن و حركات دست مشاهده كرد. او آن قدر جنب‌وجوش دارد تا بحران روحي يك زن بيچاره و رسيدن به مرحله بهبودي را تصوير كند. اما اين تصويرسازي يا القاي حس از يك نقص اصلي ضربه خورده است. شايد اين مشكل از طرف عزت‌الله مهرآوران باشد. او كه سال‌ها تجربه كاري دارد. راه رفتن در هنر تئاتر و حتي زندگي روزمره يك ركن اساسي است. حتي در دنياي امروز روانشناسان براساس نحوه راه رفتن آدم‌ها، پي به هويت و رمز و رازهاي دروني آنان مي‌برند. حتي انواع بيماري‌ها نيز در تيك‌هاي وارد در راه رفتن نمود مي‌يابد. اين بازيگر الان مريض روحي و رواني است. از سوي ديگر او مي‌خواهد نقش ليدي مكبث را بازي كند. ليدي مكبثي كه بر جريان عصبي و فعل و انفعالات منفي درون خود غلبه مي‌كند و با استواري تمام راهي پر از عشق و سرشار از زندگي را پيش پاي خود قرار مي‌دهد. از همه مهمتر يك آدم به نام آرينه سوكياسيان قرا است در اين موقعيت نقش اين خانم بازيگر و ليدي مكبث متفاوتي را ارائه كند. بنابراين سه نوع راه رفتن متفاوت بايد در صحنه بروز پيدا كند. از آن جا كه بيان بدن ملاك و معيار شكل گيري اجراي"تقدير نفرين شده ليدي مكبث" است، چاره‌اي هم جز پذيرش اين نكته به عنوان يك ركن اساسي نيست. بنابراين بازيگر در زمينه يافتن اين راه رفتن‌ها همچنان بايد تمرين داده شود. در اين صورت تمام آن فيگورهاي القاگر از توانمندي و بار زيبايي شناسي قوي‌تري برخوردار خواهند شد.
يك نكته ديگر هم كه مربوط به خود بازيگر مي‌شود، استفاده از ميميك‌هاي چهره است. آرينه سوكياسيان در ساخت و ساز ميميك‌هاي خود متكي بر حركات لب‌هاي خود است، در حالي كه در اين بازي مي‌توان از تك تك نقاط صورت بهره زيباتري برد. پيشاني و خطوط آن، گونه‌ها، ابروها، بيني، زبان، گوش‌ها، چانه و شقيقه‌ها. هر يك از اين نقاط مي‌تواند در صورت تقويت القاگر حس‌ها و مفاهيم متفاوتي باشد. كار و تسلط بر اين نقاط نيز وظيفه بازيگر است كه كوتاهي از آن، بار مسئوليت چشم‌ها و لب‌ها و آواها را بالاتر خواهد برد.

كارگرداني
مهرآوران در رفتن به سراغ زبان‌هاي بيگانه چاره‌اي جز رويكردي به بيان بدني ندارد. بازيگر بايد با فيگورها، حركت‌ها، مكث‌ها و ژست‌هاي تصويري در القاي مفاهيم، حس‌ها و موقعيت پيشگامي كند. در اين جا صدا به عنوان يك ركن مكمل به يك رقص زيبا فراخوانده مي‌شود.
براي آن كه بدن و بيان بدني بيشتر نمود عيني بيابد، بهتر است كه در يك فضاي خالي و با حداقل امكانات لازم، بازيگر به يك مجادله و كنكاش فراخوانده شود. آن چه در صحنه ديده مي‌شود، يك ميله براي نصب سرم، يك تخت، يك صندلي و يك كيسه است. در كيسه متن و شنل قرمز و كلاهي است. زن با پوشيدن شنل در نقش ليدي مكبث فرو مي‌رود و ديگر از آن وجوه معمولي‌تر يك بازيگر در اين لحظات خبري نيست. صندلي بيانگر قدرت است و جايگاه پادشاهي. ليدي مكبث با لذت و شهوت درگير با صندلي مي‌شود و بعدها بر اين احساس خود غلبه مي‌كند. تخت، نشان از ناتواني و فرود بدني و ضعف دروني و بر هم ريختگي رواني اين بازيگر دارد.
كيسه، بيانگر درونيات زن بازيگر است. اما ميله و سرم در خدمت اجرا قرار نمي‌گيرد، بايد به آن هم به عنوان يك عنصر كاربردي فكر شود. علاوه بر اين موارد، نور به عنوان يك ركن در خدمت اجراست. نور ابتدايي آبي است، بعد با يك نور زرد و در نقطه اوج با يك نور قرمز و سرآخر با قطع نورها و ايجاد يك نور كمرنگ براي خروج بازيگر از موقعيت بيمارستان روبه‌رو مي‌شويم. اين تركيب بندي نورها هم در خدمت اجراست، تا علاوه بر بازيگر نور هم به عنوان يك عنصر فعال در القاي لحظات خاص اين موقعيت به كار گرفته شود.

"تقدير نفرين شده ليدي مكبث" نوشته و كارگرداني عزت‌الله مهرآوران از 21 مرداد ماه در خانه نمايش اداره تئاتر اجرا مي‌شود.
به گزارش سايت ايران تئاتر، در نمايش"تقدير نفرين شده ليدي مكبث" نوشته و كارگرداني عزت‌الله مهرآوران، آرينه سوكياسيان ايفاي نقش مي‌كند.
اين نمايش كه به زبان ارمني در خانه نمايش روي صحنه خواهد رفت، به روانپريشيِ بازيگري مي‌پردازد كه نقش"ليدي مكبث" را بر عهده داشته است.
عزت‌الله مهرآوران درباره داستان اين نمايش مي‌افزايد:«آرينه بازيگري است كه در اثر تمرين نمايش"مكبث" ويليام شكسپير در نقش ليدي مكبث، دچار توهم و پريش احوالي مي‌شود كه او را در بيمارستان اعصاب و روان بستري مي‌كنند. او را با قرص و دواهاي آرام بخش معالجه مي‌كنند كه اثر ندارد. خودش تصميم مي‌گيرد در سالن كنفرانس بيمارستان، يك شب ليدي مكبثي را كه دوست دارد، بازي كند. ليدي مكبث كه اين بار دانكن را نمي‌كشد، قتل و جنايت صورت نمي‌گيرد، بيماري‌اش را مداوا مي‌كند، اما ليدي مكبث ويليام شكسپير در تقدير نفرين شده‌اش مي‌ميرد و آرينه بازيگر، بيمارستان را ترك مي‌كند.»

محبوبه بیات، مریم معترف، سپیده نظری پور و داوود فتحعلی بیگی به همراه 58 گروه نمایشی در پلاتوهای اداره برنامه های تئاتر تمرین می کنند.
به گزارش دریافتی سایت ایران تئاتر از روابط عمومی اداره برنامه های تئاتر و خانه نمایش، در حال حاضر اداره برنامه های تئاتر میزبان 62 گروه نمایشی شرکت کننده در دو جشنواره تئاتر دفاع مقدس، آئینی و سنتی و همچنين نمایش هایی که برای اجرای عمومی در نظر گرفته شده اند، است.
این نمايش ها شامل 35 گروه نمایشی شرکت کننده در سیزدهمین جشنواره تئاتر آئینی و سنتی، 25 گروه نمایشی شرکت کننده در دوازدهمین جشنواره تئاتر دفاع مقدس و هفت گروه نمایشی است که برای اجرای عمومی در حال تمرین هستند.
بنا به این گزارش، گروه های نمایشی در حال تمرین برای شرکت در سیزدهمین جشنواره تئاتر آئینی و سنتی عبارتند از نمایش های"در غیبت آدم" کار محبوبه بیات، "تخت و حوض و خنجر" کار مریم معترف، "رومئو و ژولیت" کار سپیده نظری پور، "پرده نشینان" کار داوود فتحعلی بیگی، "پری بی دندون" کار فریبا رئیسی، "مرثیه کوچ کاکائی ها" کار حسن رونده، "شش و بش" کار عباس غفاری، "تل غلامان" کار جواد اعرابی، "زلیخا" کار ساسان مهرپویان، "مبارک و دیو سفید" کار جواد تولمی، "عروس گنگ" کار عزت الله مهرآوران، "ماه گل" کار مرتضی آقاحسینی، "پرده خوانی بیژن و منیژه" کار سیروس همتی، "سفر سرخ مردمان سبز" کار آرش عباسی، "تقلیدچی ها" کار بابک والی، "پرده نشینان" کار علیرضا راسخ راد، "عروسکی حاکم ملایر با دختر شاه پریون" کار فرزانه ارسطو، "مبارک و شوالیه های گنگ بلک" کار حمید لیقوانی، "الماس چاقو فروش" کار رضا مختاری، "عفریته ماچین" کار علی یداللهی، "چه مه رگه" کار مشترک بهمن مرتضوی و قدرت الله دلاوری، "قصه ما دروغ بود و شهادت خوانی شمعون و شهرزاد" کار شیدا سجادیان، "کارنامه بندار بیدخش، شب هزار و یکم" کار مهراوه نوری، "آید نسا جان می آید" کار آرش سهرابی، "خواستگاری آبجی خانم" کار فهیمه میرزاحسینی، "مرثیه تبار سعادت" کار محسن سراجی، "دوالپا" کار یونس آبسالان، "یادگار این دیار" کار بهناز مهدی خواه، "آه پدر چرا ترا کشتن" کار سنا نعمتی و"چهار درویش" کار حسن عظیمی.
همچنین نمایش های در حال تمرین برای شرکت در دوازدهمین جشنواره تئاتر دفاع مقدس عبارتند از نمایش های"عشق باران" کار مجید امرایی، "انجمن شاعران شهید" کار حمید ابراهیمی، "آیا تو تا به حال عاشق شده ای روژانو" کار چیستا یثربی، "کیلومتر پنجا" کار آرش عباسی، "برگ ریزان" کار پرستو کرمی، "فاجعه فوروارد" کار رویا کاکاخانی، "تکرار و دهان پر از کلاغ" کار زری اماد، "غریبه" کار علی برجی، "ابو غریب تا غریب" کار سبحان لاله، "میدان مین" کار عبدالله حسینی، "عشق، زندگی، حقیقت" کار مریم قلهکی، "صدا کن لی کو" کار علی امیدوار، "گل سرخ" کار داوود اسداللهی، "گوزن ها" کار محمد خراط زاده، "غسل نخلستان، شکاف" کار علیرضا دهقانی، "سر عاشقانه" کار فرهاد مهدوی، "آخر اگه بارون بزنه" کار هادی عامل، "و آن گاه عشق" کار بهنام هدایتی، "عشق را چه شد" کار امیر بختیاری، "خیزران" کار امید شاهنده، "یکی از همگنان غار" کار مسعود طیبی، "دوباره نویسی راسل شرحیل بن شراحیل" کار علی جمشیدی، "ایست" کار خیرالله تقیانی پور، "فراموشخانه ای از جنس ماه" کار غلامرضا یاری و"زمین ترکید" کار علی اکبری.
گروه های نمایشی در حال تمرین برای اجرای عمومی نیز به ترتیب عبارتند از نمایش های"چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد" کار شهین علیزاده، "تقدیر نفرین شده لیدی مکبث" کار عزت الله مهرآوران، "پنجره ای برای دیدن کاری" کار پژمان کاشفی، "جنون محض" کار علیرضا کوشک جلالی، "رگراک ها" کار سید جواد راهنما، "خوب و عزیزی ایران زیبا" کار حسن دادشکر.

خانه نمایش اداره برنامه های تئاتر از امروز به مدت 15 شب میزبان نمایش"گم سوار" به کارگردانی امین آبان می شود.
به گزارش دریافتی سایت ایران تئاتر از روابط عمومی اداره برنامه های تئاتر و خانه نمایش، این نمایش نوشته امین آبان است و به داستان یک ناخدا می پردازد که برای یافتن گنج به مکانی به نام"گم سوار" پای می گذارد، اما پس از یافتن گنج با...
این نمایش به صورت تک پرسوناژ اجرا می شود که خود امین آبان آن را ایفا می کند.
بنا به این گزارش، آهنگسازی، طراحی لباس، پوستر و بروشور این نمایش به عهده امین آبان است و آرش فصیح دستیار کارگردان، فریبرز دارایی مدیر اجرایی، آرامه اعتمادی منشی صحنه، مهدخت اکرمی مدیرصحنه و نازنین قنبری دستیار صحنه نمایش است. همچنین مانی بنایی عکاس و الهام فراهانی مسئول روابط عمومی نمایش"گم سوار" هستند.
علاقه مندان به دیدن این نمایش می توانند هر روز(به جز شنبه ها) ساعت 30/18 به خانه نمایش واقع در میدان فردوسی، خیابان پارس، اداره برنامه های تئاتر مراجعه کنند.